هروخت مې چې کوم غزل خوښ شي څووارې یې لولم اوهغه څه چې دخپل ذوق له مخې فهم اوخوند ترې واخلم هغه له نورودوستانوسره ارومروشرېکوم په همدې ډول دښاغلي طائرځلاندصیب دغزل په مقطع کې دیوې ډېرې سترې پیښې  انځورګري شوې څومره ښه یې ویلي :

شعرکه لیکم دزړه وینې غواړي
دغه دزړه خبرې سپینې غواړي
هغه تصویر چې جوړومه اشنا
لکه دلمروړانګې زرینې غواړي

 زما نظر زما په حال نشته
په دې خبره کې جنجال نشته
ستا د يادونو په وريځو کې هم
چرته يو څاڅکی د وصال نشته

ولې غـــــــــوړه وې راباندې اوس دخپل دیدارلمن
 ډکه مې له ترخـــــــــــــــــــــو چې شوه یاره دمزارلمن

ناست یمـــــــــه دوخت په څلورلاري کې په تمه دې
هري یوې شیبې تــــــــه مې نیـــــــــــــولي انتظارلمن

دېرشمه برخه
دبعثت په لسم كال دذي القهدي په مياشت كي چي د ۶۱۹ م كال دجون دوروستيو او يا دجولاي له لومړيو ورځو سره سمون خوري رسول الله صلي الله عليه وسلم مكې ته راستون شو٫ او دلته ئي بيا خلګ او قبيلې اسلام ته را دعوت كړلې٫ او څرنګه چي دحج وخت راتلونكئ وو نو خلګ له هر ليري او نژدې ځاي څخه دحج دپاره سپاره او پياده مكې ته راتلل رسول الله صلي الله عليه وسلم به لدې موقع نه په استيفادې سره هرې

راغلې
راغلې د بهـــــــاراود ښـــــــــــکلا پـــــه څیر
مه راځینې درومــــــــــه بې وفـــــــــا په څیر
 
تا چي راسره وکړلې وعـــــدې دژونـــــــــد
غواړي اوس رقیب چې شو پخوا په څیر

سويډن ميشتو ټولو پښتنو ته زيرې ورکول کيږي چې د لومړي ځل لپاره پښتو سويډني سيندګې ( ډيکشنري ) د ښاغلي عبدالمنان ماموند لخوا وليکل شوه او په سويډن کې د چاپ په ګاڼه وپسلول شوه. دغه سيندګې چې عبدالمنان ماموند ليکلی دي.  ټايپ چارې او پښتو کتنه يې ډاکټر نجيب  زاخېلوال  تر سره کړې اود  سويډنې ژبې

خدایزده چې څنګه دې تنها پریښودم
له ځـــــــــــــان نه لرې دې جدا پریښودم

بېــــــګا مې ټوله شپه له ځان سره ویل
دمینې جنــــګ کې دې اشنا پریښودم

ماتې له یار ســـره وعدې ډېرې شوې
اوښکې له سترګو نه راتلې ډېرې شوې

نن دې پـــــــه شونډو داغ له وینو سره
بېګا مچکې لــه ما درې ډېـــرې شوې

ښـــــــکاره هرغم انبارانبارزمــــــا په ځان اوسېږي
په زړه کې پټ مې دخـــــوږې مینې جهان اوسېږي

زه دیوې مینې قائلـــــــــــــه یم تر مرګـــــــــه پورې!!
ستاپه خــــــــاطرکې وایه څومره خدایان اوسېږي

دآزادۍ وږمه
پسرلی ‌ؤ تــــــــــازګي وه غـــــــــــوړیدلي ؤ ګلــــــــونه
دګلانــــــو مــــوج کې پټ ؤدوطن غرونــــه رغــــــونه
صــــحراډکه وه لـــه ګلـــــــوهر طرف ته لالـــــــه زار ؤ
ټــــــول وطن ګلـــــــوګلزارؤهره خــــــــواؤ ګلشنـــــونه

څــــــه په بې وفـــــا باندي اوښتی يم
خلکــــــه پـــــــه بلا باندي اوښتی يم

نه مي خپلوي،نه مي پرېږدي بل ته
داسي په يو چـــــا باندي اوښتی يم

 کله چې  د ملګرو سره چېرته لاړ شم او يا ځان ته چېرته دباندې په چکر ووځم، پر ځای ددې چې د ملګرو د ناستې خوند واخلم او يا په ازاد زړه سيل وکړم تل راسره يو فکر وي او لکه د مرګي د چينجي مې په مغزو کې ګرځي چې نه مې د ژوند خواږو ته پرېږدي او نه خوشالۍ ته.

ورښــــــــــکاره یې چې څـــــهره کړلـــــــــــــــه میراته
اینــــــــــــه دوخت په لاس کې شـــــــــــــــــــــوله ماته

نیست خو نه یې ، هــو په هست کې دې ګمان دی
ځـــــــــــان راوپیژنه څـــــــــــــــه یې کایناتــــــــــــــــه ؟