راشــــــــــــه لیږمې ملــــــه شه چې دستوروکیسه وژباړو
وخت نـــــه دسرکښ اودسرتــــــــــــــــــــوروکیسه وژباړو

څــــــــــه وایې او اه  یې زړه کې څــــــــــــومره غزیدلی دی
سترګــــــونه پـــــــــه سترګــــــــــو دکمزوروکیسه وژباړو

درمات شوی یم
کله چې زه د عشق پـــــه ذات شــــــــوی یم
لـــــه هـغې ورځې نه مېرات شـــــــــــوی یم

د هر ارمـــــــــان له جنــــــــــــــازې نه چاپېر
هر وختې ویش په څېر د سقات شوی یم

دلويولويوقدرتونوربه! :ليکوال :ګل رحمن رحماني
                                                 دفلــــــک له چاروڅه وکړم کوکار
                                               زمولوي هرګل چې خاندې په بهار
        ټوله ورځ سرګردانه وم  اصلادخپل پخواني عادت له مخې ماته په وريځي اوباراني ورځوخوب راځي که هرڅومې خوب پوره هم وي خوکله چې ورېځ وګورم اولمرنه وي نوپه ماهم دخوب څپه راځي اوزړه مې تنګ وي

مينه  ( د ژوند ملګرې ته ) محمدحنيف حيران
څنګه زما په سر کې ګوتې وهې
او سپين وېښته رانه په ګوتو باسې
غواړې له مرګ ځنې مې لرې يوسې؟
د ژوند قاصد ته مې خبرې يوسې؟

له ننګرهاره خپرېدونکې نړۍ اونېزې اداره د پښتو د انقلابي او مبارز شاعر ، ليکوال او سياستوال (اجمل خټک ) بابا د مړينې له امله د ارواښاد درنې کورنۍ ، ملي عوامي ګوند او ټولو ويرمنو پښتنو ته ډاډګيرنه او تسليت وړاندې کوي.

شنه شپه : لنډه کیسه : لیکوال : عبدالله الهام جمالزی 
لمر په غره کېناست، لوړ ځوان چې ستره لنګوټه یې تر سر وه، د سترې کلا دېوال ته یې ډډه وهلې وه او د لمر د ډوبېدو ننداره یې کوله، د شنې او تورې لنګوټې پاسنۍ شمله یې په غوږ را پرته وه او لاس یې په تندي نیولی وو، تر لاس یې زېړ ساعت د ماښام نېمه تیارې ته بیا هم روښنايي کوله، د سترې کلا د شاوخوا کورونو ماښامنی نری شور هم پورته شو، په کلي، شاوخوا کلاګانو او ګڼ ځنګل د ماښام خړه داسې را خوره شوه ته وا ستر څادر د ې پرې را خپور کړ، ځوان ډېره شېبه په سوچ کې وو،

په خواشینۍ سره مو خبر تر لاسه کړو چي دپښتنو او پښتو ژبې ستر خدمت ګار وتلئ شاعر اجمل خټک بابا له دې نړۍ ستر ګي پټي کړي اجمل بابا چي تل یې دپښتنو د خپل واکۍ او یوالي دپاره هلي ځلي کړي دپښتو ادبي قندیل ټولني ټول ملګري دستر څښتن ج په دربار کي داجمل بابا دپاره لاسونه لپه کوي ٫ لوی خدای ج دې اجمل بابا ته جنت فردوس نصیب کړي او دپښتنو ددې ستر مبارز او رښتیني شاعر کورنۍ ته دې

دولــسمشرانديښنې :لنډه کيسه : ليکوال : ګل رحمان رحماني
دګل خانې ماڼۍ نن سهارهم په همغه پخواني شان شوکت ولاړه وه ، نرى شمال لګېده او مرغانو شورماشورجوړکړى وو ،توتکۍ به نږدې راغلې خو چې کله به يې د ماڼۍ په رنګينو پردو او ښېښوسترګې ولګېد ې بېرته به دشنه اسمان په لوروالوتې او د نورو توتکيتو په سيل کې به ورګډې شوې دسهار لمر هم د ورېځو په

که ممکن وي
يوځل بيا له خنــــــداشنه شـــــــــــــه که ممکن وي
ستړې ساه ته مې دمــــــــــــه شه که ممـــــــکن وي
لکـه ورېځ سره چې تالنـــــــــــده برېښنــــــــــــــاوي
ياره دومـره راسره شـــــــــــــــه که ممـــــــــــــکن وي

پرون ؤ دلته باران، بېــــــــــــــــــــــګا په غرونو باران
نن مې په زړۀ را اوري، ستــــــــــــــــا د يادونو باران

كلــــــــــــــــه د ګل ګوزار هــــــــــــم په سړي بد لګيږي
كله د كاڼـــــــــــــــو باران، وي د ګلـــــــــــــــــونو باران