څــــــه په بې وفـــــا باندي اوښتی يم
خلکــــــه پـــــــه بلا باندي اوښتی يم
نه مي خپلوي،نه مي پرېږدي بل ته
داسي په يو چـــــا باندي اوښتی يم
نن مي اندازه دخـــوښۍ نشته هيڅ
نن په ورک اشنــــا باندي اوښتی يم
وار کوه دکړس خنــدا دې ځار شمه
نن خــــو پـــه ژړا بانــــدې اوښتی یم
هره يوه ادا يې جـــــــــــــــــوړوي غزل
د حسن په پاچـــــا باندي اوښتی يم
 نه ګـوهره اوس يې پرېښودی نه شم
اوس په دې ګناه بانــــدي اوښتی يم