کلــــــــه ناکلـــــــــه مي يو دردلکـــــه اغزى ځوروي
له ټول وجــــودنه سي  راتير راته زړګي ځوره وي
کاشکي د هيلــو په لاس وروړمه کچکول د ليمو
دغه احساس مي اکثريت مازديګرى ځـــوره وي
اخر به مور کي پر ما بوره نور به نه ورګـــــــــــــورم
کله مې خـال کلـــــــــــه باڼه کله پيکى ځوره وه وي
څنګــــــــــــه له شرمـه چـــــــــــــــــــاته ووايمه داخبره
چې مي خپل يارنن په مثـال لکه پردى ځوره وي
ده دهوښيار له نامــــــــــــه ډيره ګټـــــــه پورته کړله
پر خپل قصـــــــــور هم ما د ميني ليونى ځوره وي
بلبل لا ګل نه وي ليـــــــــدلئ خزان سر کي ښکاره
ما په دې ملک کي دا نيمـګړى پسرلى ځوره وي
زړه د الفت به خود مړووانده وي په دې مالت کي
داسي خبري کلــــــــــــــه کلـــــــــه هر سړى ځوره وي
مروا( الفت)د کندهار ولايت څخه